ioannis_stasis001Το 1973, σε ηλικία 18 ετών, μόλις τέλειωσα το σημερινό λύκειο, τότε λεγόταν 6τάξιο Γυμνάσιο και ανάμεσα στο διάστημα που ήμουν υποψήφιος φοιτητής της Νομικής, στην προσπάθειά μου να μην είμαι υποχρεωμένος, να διαπραγματεύομαι το χαρτζιλίκι μου από τον πατέρα μου, αποφάσισα να κάνω αίτηση στο λογιστήριο του ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΥ. Μια εταιρεία χονδρεμπορίου τροφίμων, που έκανε τα πρώτα της βήματα στον χώρο της λιανικής των τροφίμων.

Την αίτηση την υπέβαλλα στον Αλέκο Βερόπουλο, οποίος για να διαπιστώσει αν γράφω καλά και ορθογραφημένα, μου ζήτησε να γράψω, «συνημμένως υποβάλλω…κ.λ.π.». Το συνημμένως, μία δύσκολη λέξη για τα 18 μου και το λεξιλόγιό μου, την έγραψα λάθος, κάτι που ο μακαρίτης Αλέκος, που επισήμανε με καλoσύνη, ωστόσο εμένα τί με ήθελες, ντράπηκα και συγχρόνως πανικοβλήθηκα ότι θα έπαιρνα απόρριψη. Φαίνεται όμως ότι εκτιμήθηκε ότι το λάθος μου δεν ήταν τόσο σημαντικό και έτσι δόθηκε η εντολή, να φτιάξω την πρώτη μου και την τελευταία, όπως μέχρι σήμερα εξελίχθηκε, κάρτα μου εργασίας. Σημειωτέον ότι όλα αυτά γινόντουσαν δίπλα από τον πάντα απασχολημένο Κώστα Βερόπουλο, άνθρωπο που στο μέλλον θα έπαιζε σημαντικότατο ρόλο στην «επαγγελματική μου ανατροφή» και εξέλιξη.

Έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, στον χώρο των super market, με αφετηρία την εταιρεία ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ, που είχε τότε 1 κατάστημα και τερματίστηκε για μένα μετά από 31 χρόνια, το 2004, και όταν η εταιρεία είχε πια, 220 καταστήματα, στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια.

Στα χρόνια αυτά, μου δόθηκε η δυνατότητα, να εξελιχθώ μετά από το λογιστήριο, στα καταστήματα και από τις θέσεις του:

  • Εκπαιδευόμενου Στελέχους
  • Υποδιευθυντή Καταστήματος
  • Διευθυντή Καταστήματος
  • Τομεάρχη | Περιφερειακού Διευθυντή
  • Διευθυντή Πωλήσεων

Αυτό το σκαρφάλωμα και το πέρασμα από όλη την ιεραρχία, δεν ήταν κάτι εύκολο, λαμβάνοντας υπόψη και με τον τρόπο που κανείς επιλέγει να το «τρέξει». Ήταν κάτω από μία λογική να είσαι δίκαιος, αξιοπρεπής και το κυριώτερο να είσαι χρήσιμος κι αποτελεσματικός για την εταιρεία και την επιτυχία της. Και εδώ εταιρεία, εννοώ το σύνολο των απασχολουμένων, που με τις ενέργειές και τις αποφάσεις σου, επηρρεάζεις.

Είναι σαφές, οτι αυτή η διαδρομή μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους και ανθρωπάκια, με τις αντίστοιχες συμπεριφορές. Ανθρώπους, που μου έμαθαν να βλέπω το μέλλον, να μεθοδεύω την δουλειά, να με κάνουν να πονάω, γιατί πραγματικά ήθελαν το «καλό μου». Ανθρωπάκια, που η ιδιοτέλεια, η ανασφάλεια και το κόμπλεξ τους, μου εκαναν την ζωή μου δύσκολη, προσπαθώντας να με κάνουν να πονάω, πραγματικά για το… «καλό τους». Όμως στο τέλος όλα είναι εμπειρία, που πρέπει και μπορούμε να την αξιοποιούμε στο μέλλον.

Επίσης η διαδρομή αυτή, μου έδωσε την δυνατότητα να ζήσω τις αγωνίες και τις ανάγκες του εργαζόμενου, αλλά και του επιχειρηματία και ο στόχος μου ήταν πάντα το κοινό καλό. Κάτι που μου έδινε ιδιαίτερη ικανοποίηση και δύναμη να προχωράω όλα αυτά τα χρόνια, ήταν η χαρά που έβλεπα σε συνεργάτες μου, όταν είχαν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους και να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους, μέσα από τη δουλειά και την εξέλιξή τους. Αυτό κατά κανόνα γινότανε, όταν είχαμε νέα καταστήματα και νέες θέσεις, που δημιουργούντο με τα νέα καταστήματα.

Με «προίκα» τα παραπάνω, το 2004 είναι το ξεκίνημα μιας προσπάθειας, βασισμένης στα βιώματα και τις τεράστιες εμπειρίες των προηγούμενων χρόνων. Έτσι λοιπόν ξεκινάει το JStasis Real Estate.

Τα πρώτα βήματα, έδειξαν οτι η ιστορία αυτή έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον οικονομικό. Αυτό όμως που έπρεπε να παλέψουμε ήταν οι ανθρώπινες συμπεριφορές και οι …”ελληνικές” λογικές, που σε καμμία περίπτωση, στον προστατευμένο περιβάλλον μιας εταιρείας, δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι υπήρχαν. Στην αρχή, οι περισσότεροι μας αντιμετώπισαν με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Αργότερα, η ειλικρίνεια και η ευθύτητά μας, αντιμετωπίζεται με εμπιστοσύνη και ιδιαίτερη εκτίμηση.

Το γραφείο μας, και με την επωνυμία πλέον STASIS REAL ESTATE DEVELOPMENT, λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια σε ιδιόκτητο κτίριο, με την εταιρική μορφή ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΥΙΟΙ Ε.Ε. και στηρίζεται στην οικογένειά μας, δηλαδή την γυναίκα μου και τα παιδιά μας. Συγχρόνως οι συνεργάτες μας, επιδιώκουμε – απαιτούμε, να έχουν κι αυτοί την ίδια λογική για την δουλειά μας.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρουμε ότι αρκετοί πελάτες μας, στην κρίση, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά και διακρίθηκαν. Το ίδιο κι εμείς, μαζί τους, πάντα στα πλαίσια της καλόπιστης και αμοιβαίου σεβασμού, συνεργασίας. Επομένως, τους εκφράζουμε την ευχαριστίες μας και την ευγνωμοσύνη μας.

Στόχος μας πια είναι να είμαστε πραγματικά χρήσιμοι και αποδοτικοί σε αυτούς και σε όσους διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της ηθικής, της δυναμικής ανάπτυξης και συγχρόνως είναι συνεπείς και συνεργάσιμοι. Διαρκώς βελτιώνουμε την οργάνωση μας, για τις εξελίξεις που πάντα θα ακολουθούν, ώστε να μπορούμε να ανταποκρινόμαστε σε αυτές.

Τέλος η φιλοδοξία μου είναι, η λειτουργία του γραφείου με τον καιρό, να με χρειάζεται όλο και λιγότερο. Τόπος στα νιάτα που ήλθαν και που δικαιούνται τις δικές τους ευκαιρίες.